Валерыю Урублеўскаму – ад нашчадкаў...

Валерый Антоній Урублеўскі нарадзіўся ў Жалудку (былы Лідскі павет) у сям’і польскага (па паходжанні) беззямельнага шляхціча Антона Урублеўскага і Разаліі з роду Юраўскіх 15 снежня 1836 г. Валерый Антоній пасля заканчэння Віленскай гімназіі (1853 г.) паступіў у Пецярбургскі лясны інстытут. Там далучыўся да нелегальнага рэвалюцыйнага гуртка, якім кіравалі выхадцы з Польшчы і Беларусі... У 1861-62 гадах актыўна ўдзельнічаў у стварэнні нелегальнай рэвалюцыйнай арганізацыі на Гарадзеншчыне. Сумесна з Кастусём Каліноўскім рэдагаваў, друкаваў і распаўсюджваў нелегальную рэвалюцыйна-дэмакратычную газету “Мужыцкая праўда”. У сямі нумарах выпушчанай ім газеты  выкрывалася антынародная палітыка царызму. Газета заклікала пакончыць з верай у добрага цара, схіляла сялян да супраціву расійскім акупантам. Падчас паўстання 1863-64 гадоў Урублеўскі кіраваў паўстанцкімі атрадамі, быў прыхільнікам левага крыла “чырвоных” – радыкальных рэвалюцыянераў. У адным з баёў з казакамі моцна пацярпеў – быў пасечаны шаблямі. Пасля выздараўлення эміграваў у Францыю, дзе далучыўся да беларуска-польскіх эмігрантаў-рэвалюцыянераў. Падчас Вялікай Французскай рэвалюцыі (1871) ўзяў бок камунараў, узначаліў (будучы ўжо генералам) адну з трох рэвалюцыйных армій. Змагаўся да апошняга дня існавання Парыжскай камуны...

Апошнія дні жыцця  Валерый Урублеўскі правёў ва Уарвілі, паблізу Парыжа. Памёр у жніўні 1908 года і пахаваны на могілках Пер-Лашэз, ля сцяны Камунараў... На надмагіллі надпіс: “Гераічнаму сыну Польшчы – народ Парыжа”.

Цяпер і на радзіме ўстаноўлены памятны знак у гонар знакамітага каліноўца, паўстанца, рэвалюцыянера. Ад удзячных нашчадкаў, братоў-беларусаў...