Валерый ГЕДРОЙЦ: «Прычапіцца можна да кожнага...»

— Валерый Карлавіч, ведаю, што тэатр амаль адразу накіраваў у Мінкульт свой адказ на ліст Сяргея Русецкага. Пагадзіліся з ягонымі прэтэнзіямі?

— Там не было ніякіх прэтэнзій — гэта былі прапановы і пажаданні. Адны з іх ужо ажыццявіліся, другія знаходзяцца ў працы. Напрыклад, спадар Русецкі пісаў пра тое, што тэатру неабходны “бягучы радок” — каб на працягу спектакля на замежнай мове ішоў пераклад і глядач разумеў змест оперы. Мы даўно і самі планавалі зрабіць “бягучы радок”. Вялі перамовы з некалькімі фірмамі, каб абраць найбольш зручны для нас варыянт. І вось у другой палове лютага такі радок з’явіцца.

— Вы згодны з тым, што тэатру неабходна пашыраць беларускі рэпертуар?

— Канешне. Мы ўважліва ставімся да беларускіх аўтараў. І як толькі з’явіцца новы цікавы твор, ён убачыць дарогу на сцэну.

— У сваім лісце праблемай №1 Русецкі называе цяперашняга галоўнага дырыжора тэатра Віктара Пласкіну: маўляў, “абсалютная большасць яго спектакляў няўдалыя ў дырыжорскім плане”.

— Вы ніколі не пачуеце аднолькавых меркаванняў наконт працы таго ці іншага дырыжора, рэжысёра ці выканаўцы ад некалькіх музыказнаўцаў ці простых гледачоў.

Да нашага галоўнага дырыжора можна і прад’яўляць прэтэнзіі, і выказваць яму вялікую падзяку. У яго, як і ў кожнага чалавека, ёсць свае хібы і свае перавагі. Лічу, што Віктар Пласкіна знаходзіцца на сваім месцы. Ён працаваў з 60 аркестрамі, у тым ліку замежнымі — ад Галандыі да Карэі. Калі б у яго не было прафесійных здольнасцяў, яго паўсюль не запрашалі б так актыўна.

А прычапіцца можна да кожнага — было б жаданне...

— Не ўсе задаволены коштамі на квіткі.

— Тым, хто кажа, што ў нас квіткі надта дарагія, трэба з’ездзіць да суседзяў. У параўнанні з латышскімі, літоўскімі, украінскімі тэатрамі ў нас квіткі вельмі танныя. Гэта дзякуючы таму, што дзяржава выдаткоўвае шмат сродкаў на падтрымку тэатра.

— Даводзілася чуць скаргі на тое, што пасля рэканструкцыі ў тэатры з’явілася шмат нязручных месцаў, з якіх не відаць таго, што робіцца на сцэне...

— Больш, чым было, нязручных месцаў не з’явілася.

— Чула, што Дзяржкантроль выказаў шэраг заўваг Нацыянальнаму Вялікаму тэатру. Якія гэта былі заўвагі, і як вы выпраўлялі недахопы?

— Ніводнай заўвагі з боку Дзяржкантролю я не чуў — ні па творчым працэсе, ні па іншых справах. Можа, былі нейкія пытанні да будаўнікоў ці праекціроўшчыкаў, але я не ў курсе.

— Таксама з вуснаў на вусны перадаваліся гісторыі пра сцэнічнае абсталяванне тэатра — нібыта яно, ўсталяванае нямецкімі тэхнікамі, з беларускімі спецыялістамі “сябраваць” адмаўляецца...

— Гэта толькі чуткі. Ішоў і ідзе звычайны рабочы працэс. Усё наша абсталяванне цудоўна працуе. А нашы спецыялісты вучыліся ў нямецкіх і нават здавалі своеасаблівы экзамен. Бо ў кантракце прапісана, што фірма, якая пастаўляе абсталяванне, павінна не толькі яго прывезці, устанавіць і наладзіць, але і навучыць рабоце з ім нашых тэхнікаў.

Канешне, як і з усякай тэхнікай, здараюцца праблемы. Вось вы купляеце халадзільнік або тэлевізар, і тое трэба, каб час ад часу яго хтосьці глядзеў. Так і тут. Для папярэджання такіх праблем у нас па панядзелках, калі творчая група не працуе, праходзяць тэхнічныя прафілактыкі.

— А чаму ж асабліва і не бачна выкарыстання гэтай суперсучаснай тэхнікі?

— Да Новага года гэтае абсталяванне, сапраўды, не было задзейнічана. Першае паўнавартаснае выкарыстанне адбудзецца ў сакавіку на прэм’еры новага спектакля “Набука”. Старыя спектаклі ішлі без гэтага, бо рыхтаваліся для старой сцэны, дзе такога абсталявання не было. І зараз, каб выкарыстаць новыя магчымасці, іх трэба перарабляць. А гэта не заўсёды магчыма і мэтазгодна.

— У тэатры дагэтуль няма галоўнага рэжысёра. Ці праўда, што на гэтую пасаду можа прыйсці Сусана Цырук, якая зараз працуе ў Расіі?

— Гэта не выключана. З ёй ужо вяліся перамовы. Думаю, у той ці іншай якасці яна хутка папрацуе ў нас.

— А калі наогул у тэатры з’явіцца галоўны рэжысёр?

— Тады, калі ён паставіць у нас спектакль, які будзе настолькі ўдалым, што стане доказам яго прафесійнасці і ягонай рэкамендацыяй на гэтую пасаду.