Як група грамадзян пікетавала «Народную Волю»

Але на гэты раз усё было дазволена. Сабрацца групе людзей (прыкладна з 30 чалавек) у Аляксандраўскім скверы, прайсці па вуліцы Энгельса да офіса рэдакцыі газеты “Народная Воля”. Па ўсім шляху пікетчыкаў суправаджалі асобы ў цывільным, рэпарцёры асноўных дзяржаўных тэлеканалаў...

Многія ў Мінску загадзя ведалі пра спланаваную акцыю. Шкада толькі, што такую інфармацыю не давялі да кіраўніцтва “Народнай Волі”. А таму здарылася так, што галоўны рэдактар не змог сустрэць удзельнікаў пікета і шчыра абмеркаваць з імі пытанні, якія іх хвалююць, пачаставаць гарбатай. У гэты час ён спакойна вырашаў неадкладныя справы далёка па-за межамі рэдакцыі.

Паколькі офіс “Народнай Волі” размешчаны ў цокалі будынка, а частка кабінетаў знаходзіцца наогул на іншым баку, то загружаныя працай супрацоўнікі рэдакцыі не адразу заўважылі, што звонку з’явіўся ланцуг пікетчыкаў, якімі кіраваў старшыня Мінскай гарадской арганізацыі ветэранаў Анатоль Адоньеў. Колькі сярод іх было ветэранаў вайны, колькі ветэранаў іншых катэгорый, колькі проста звычайных грамадзян, не ўдалося ўстанавіць і па сённяшні дзень. Як і таго, хто паклапаціўся аб тым, каб кожны крок, кожнае слова  пікетчыкаў занатоўваліся на відэастужкі. Дарэчы, аператары тэлеканалаў паводзілі сябе даволі бесцырымонна. Яны разам з некаторымі пікетчыкамі прайшлі ў офіс рэдакцыі, нягледзячы на адсутнасць галоўнага рэдактара газеты Іосіфа Сярэдзіча. Калі Іосіф Паўлавіч з’явіўся ў рэдакцыі, то ў сваім кабінеце ён убачыў транспаранты з надпісамі: “Долой клевету”, “Нацизм не пройдет”, “Позор фальсификаторам истории”, “Середич! Не позволим унижать ветеранов”, “Победили врагов — победим клеветников”.

Пасля імправізаванага дыялогу журналістаў з некаторымі пікетчыкамі ў офісе рэдакцыі на вуліцу да асноўнай групы выйшла першы намеснік галоўнага рэдактара Святлана Калінкіна. Яна сказала, што “Народная Воля” друкуе розныя меркаванні, і калі сярод прыйшоўшых ёсць ветэраны вайны і яны хочуць апублікаваць свае ўспаміны, “якія складаюцца не з лозунгаў, а з канкрэтных фактаў, мы гатовы надрукаваць іх”.

Акцыя доўжылася 15—20 хвілін.