Уладзімір ГАНЧАРЫК: «Без празрыстых выбараў шанцы апазіцыі блізкія да нуля»

Усе яны ўпэўнены, што сапраўдных выбараў у Беларусі не будзе, але ўдзельнічаць у кампаніі трэба. Наколькі вялікія шанцы на перамогу ў будучай прэзідэнцкай кампаніі ў прадстаўнікоў апазіцыі? Ці павінен быць вылучаны адзіны кандыдат?

На гэтыя пытанні “Народная Воля” папрасіла адказаць Уладзіміра Ганчарыка — чалавека, які ўдзельнічаў у прэзідэнцкай кампаніі ў якасці адзінага апазіцыйнага кандыдата ў 2001 годзе.

— Нічога дрэннага няма ў тым, што зараз аб сваім намеры балатавацца ў прэзідэнты заявіла так многа людзей, — гаворыць Уладзімір Іванавіч. — Палітыкам папросту трэба засвяціцца, трэба, каб іх імёны былі на слыху. Дрэнна іншае: да прэзідэнцкіх выбараў засталося не так шмат часу, а дагэтуль невядома, ці будзе абраны адзіны кандыдат.

Нагадаю, што і ў выбарчай кампаніі 2001 года адразу было шмат апазіцыйных кандыдатаў. Аб адзіным тады дамовіліся толькі за два тыдні да выбараў. Тое самае было і напярэдадні выбараў 2006 года, калі ўсё адкладвалася правядзенне Кангрэсу дэмакратычных сіл...  На мой погляд, цягнуць далей няма куды, трэба вызначацца з адзіным кандыдатам...

— Такім чынам, вы схіляецеся да таго, што апазіцыі трэба ўдзельнічаць у гэтай кампаніі адзіным кандыдатам?

— Трэба рэальна глядзець на рэчы. Сілы і сродкі ў апазіцыі абмежаваныя. Іх неабходна аб’ядноўваць. Таму, упэўнены, больш шанцаў на перамогу ў адзінага кандыдата.

Але праблема нават не ў выбары адзінага кандыдата. Глабальная праблема перад усёй апазіцыяй ізноў толькі адна: як пераадолець махавік фальсіфікацый... Бо калі выбары будуць праходзіць па ранейшых сцэнарыях, то дзеючаму кіраўніку дзяржавы напішуць любыя пераможныя лічбы...

— А як пераадолець гэты самы махавік?

— Адпаведнае пытанне трэба падымаць ужо зараз...

— Ці не позна за лічаныя месяцы да выбараў?

— Позна, канечне. Але лепш позна, чым ніколі. Усе магчымыя сродкі і рэсурсы апазіцыя павінна скіраваць на фарміраванне грамадскай думкі аб тым, што свой выбар грамадства мусіць абараніць. І дзеля гэтага ўсе сродкі добрыя: ад выпуску ўлётак да непасрэдных сустрэч з людзьмі... Іншага выйсця няма.

Прачытаў нядаўна ў “Народнай Волі” дыскусію Віктара Івашкевіча і Юрыя Хадыкі, падчас якой Юрый Віктаравіч узгадаў падзеі ў Сербіі, дзе ў рэшце рэшт прыйшоў да ўлады Каштуніца. Але ў Сербіі была крыху іншая сітуацыя. Грамадства выказвала сваё незадавальненне дзейсным становішчам рэчаў яшчэ задоўга да выбараў — пратэставалі рабочыя, з пратэстамі на вуліцы выходзіла моладзь... Там адпаведным чынам была сфарміравана грамадская думка. У Беларусі сітуацыя іншая: пратэстныя настроі ў грамадстве вялікія, але яны кухонныя. З людзьмі апазіцыя фактычна не працуе...

— Уладзімір Іванавіч, з тых, хто ўжо зараз заявіў аб сваім удзеле ў выбарах прэзідэнта, хто найбольш  сімпатычны асабіста  вам?

— Калі не будзе вырашана галоўнае пытанне аб правядзенні чэсных выбараў, то шанцы апазіцыі, шанцы ўсіх кандыдатаў прыйсці да ўлады блізкія да нуля... Але мне асабіста сімпатычны двое — Аляксандр Ярашук і Аляксандр Казулін.