Дзяльба

Сабралася суполка дэмакратаў,

Каб сённяшняй уладзе даць адлуп.

Ну так жа “ўеўся ў косці” Бацька-тата!

На троне столькі год сядзіць, як струп!

А хочацца ж і ім займець пасаду

І пастаяць хоць трохі ля руля,

Уладу

Хоць бы цацачнага ўраду

Адчуць-спазнаць,

Як тое немаўля.

На пяць хвілін (так думалі) заселі,

Каб накірунак вызначыць гурбой:

Злагодна міністэрскія партфелі

Рашылі падзяліць паміж сабой.

Сказаў адзін:

— Карціна ў нас такая:

Я па замежжы доўга раз’язджаў.

Сустрэчы, гранты...

З тога вынікае,

Што вось вам я —

Міністр замежных спраў!

Заява ўсім здалася, як чужою,

І канкурэнта адагналі прэч.

— Мы ўсе не раз бывалі за мяжою,

Хапіла нам і грантаў, і сустрэч!

Вялася доўга сварка-перабранка...

Міністра эканомікі чарга.

— Пасада гэта —

То мая дзялянка:

Я банкам кіраваў жа як мага.

Ніводзін канкурэнту не пярэчыў:

Няхай ён множыць нашыя рублі.

(У кожнага, адзначыць тут дарэчы,

Тады ў кішэнях долары былі.)

Ну а затым спрачаліся да дуру

(І аргументам чуўся нават мат):

А хто з іх возьме

Пад нагляд культуру?

Ахвотнікаў было задужа шмат.

Адчайна глоткі

Грызці ўсе гатовы,

У кожнага

Свой на культуру план.

— Ты шавініст!

— Не ведаеш ты мовы!

— А ты ў балеце-оперы прафан!

Затым жа дэмакраты захацелі

Міністра інфармацыі абраць,

Каб ён кантраляваў газеты, тэле,

А гэта значыць, і людскую раць.

Вось тут і сапраўды была ўжо драма,

І ў ход — не языкі,

А кулакі.

Пакуль не ўстаў дзяцюк

Разумны самы:

— Ці трэба міністэрства, мужыкі?

І ўжо яны пагрызліся дашчэнту,

І конча вырас ярасны раздрай.

Пытанне — кол:

“Каго на прэзідэнта?

Каго, народ няшчасны, выбірай?”

І столькі іх,

“Дастойных” і “адзіных”,

І гэтак коўдру цягнуць на сябе,

Што думае народ:

“Яно не дзіва —

Задушацца

У гэтай барацьбе”.

Смяяўся прэзідэнт

(Мужык ён хвацкі)

І показку прыгадваў, што з жыцця:

— Няхай яно, дзіця,

Гуляе ў цацкі,