Ніл ГIЛЕВIЧ

Дзень Перамогі

Святы, Вялікі Дзень. І помніць

Аб ім — нам Бог сказаў. І мы

Ідзем у храм душу напоўніць

Скупымі, ціхімі слязьмі.

Ну так, слязьмі… А не бакальнай

Шыпучай пенай да краёў —

Пад гром фанфар, пад асляпляльны

Бляск юбілейных медалёў.

Пры медалях і эпалетах

Не чуюць важныя чыны,

Як просяць душы ўсіх Палеглых

Каленаўклоннай цішыні.

2010

Засцеражы,

Божа...

Ноч у ноч — зычлівых, любых, дарагіх

Сню сяброў, мне верных болем незмірымасці,

Богу дзякаваць — жывых, а болей тых,

Што мне ў ростань завяшчалі дух скарынінскі.

Хоць і ў снах, а ўсё ж душы лягчэй, цяплей

Тут, дзе свет наўкол звярае і сцюдзёніцца.

Перасніў усіх сяброў!.. А што далей?

Забірае страх і мучае бяссонніца.

І гляджу я на святыя абразы.

Божа правы, Божа мілы, Божа родненькі,

Упільнуй, малю Цябе, засцеражы,

Каб хаця не сталі сніцца мне нягоднікі.

2010

Ах, хлопцы

і дзеўкі!

Не верце вы скептыкам, хлопцы і дзеўкі!

Мы скора дасягнем, для ўсіх неспадзеўкі,

Такога прагрэсу — што ахне сам чорт!

І будзе ў нас поўны камфорт!

Не стане хапугаў, зладзюгаў, бандзюгаў,

Не стане страхоцця, брыдоцця, дурноцця,

Звядуцца паршывасць, вашывасць, фальшывасць,

І скаргі на лёс, і ныццё…

Якое наступіць жыццё!

І будзе з вас кожны бязмежна шчаслівы —

Аж юркаўкі пойдуць нутром!

Пры ўмове, канечне, пры ўмове — калі вы

Мне ў царстве даверыце трон.

Ах, хлопцы і дзеўкі! Ах, дзеўкі і хлопцы!

Ад шчасця за вас аж казыча мне ў глотцы!..

2010

Міні-рэпартажы

з кантрольна-прапускнога пункта ў рай

Першы

І запытаўся апостал

Строга — нібы пракурор:

— Ты ад старэчага ўзросту

Ці ад хваробы памёр?

— Не! Я памёр ад агіды —

Спёрла стаўбом пад грудзьмі.

Гніды, тыфозныя гніды

Верх узялі над людзьмі.

— А-а-а; калі так, то праходзь —

Цябе не папэндзіць Гасподзь.

Другі

— А ты? Цябе ж, пісала прэса,

Хвароба з'ела без пары.

— Не! Я памёр ад балантэсаў,

Што балантэсяць спадары.

Паўсюль і скрозь! Ды гучна-моцна.

А кожны ж — дока, кожны — спец.

Трываў, трываў, ды колькі ж можна

Было трываць? Ну і амбец!

— А-а-а, вось яно што! Ну праходзь,

Табе прытулак дасць Гасподзь.

Трэці

— А ты чаму рашыў, што заслужыў

Амброзію у райскіх кушчах лыкаць?

— Я надта сціпла і сумленна жыў,

Баяўся вельмі Божы гнеў наклікаць:

Не краў, не піў, не быў у спрэчках грубы,

Не біў нікога кулаком у зубы,

Ні разу ў лес не з'ездзіў з шашлыкамі,

Як іншыя — з гарэлкай і дзяўкамі…

— Ну, шашлыка ты ў кушчах не з'ясі

І з дзеўкай не пакоцішся на моху.

Дык ты ж, мой сын, як і не жыў зусім?

І гэта ў подлую наскрозь эпоху!

"Неверагодна!" — здзівіцца Гасподзь.

Кругом бязгрэшны!

Ну, праходзь, праходзь!..

Чацвёрты

— Ну, а ты хто? — Я — піяршчык,

Ці іначай — піярун.

— Піярун? Хітрун-абманшчык?

Дык цябе ж забіў пярун!

Дзе ж і ў чым твая заслуга

Перад Богам? Чаму ў рай?

Марш у пекла, піяруга!

Там — хітруй і ачмурай!..

2010

Унтэр

Кадэбовіч

Хто нястомна з чорнай зяпы

Фальш-хлусню бурболіць?

Сатаны слуга заўзяты —

Унтэр Кадэбовіч.

Хто данос склаў на паэта —

"Стукнуў", так бы мовіць,

Каб надбаўку мець за гэта?

Унтэр Кадэбовіч.

Хто вусішчамі казыча -

Толькі б задаволіць

Шэфа, грознага з аблічча?

Унтэр Кадэбовіч.

Хто дрыжыць, што шэф аднойчы

Можа падфутболіць?

Так і будзе! Гэтым  кончыць

Унтэр Кадэбовіч.

2010