З ліпнёвай спёкі

Калі ж падумаць ціха, без шаленства,

Дык і здзіўляцца тут няма чаго.

А як у Польшчы перамог Валенса?

Рабочы люд абраў на трон свайго.

Наш Пераможац жыў сярод народу,

Які з мазольнай працы есць хлябок.

І ён сказаў: "Я — ведаю дарогу".

І слова арасіў слязой. Як Бог.

А што ў нас з гэнай перамогі выйшла?

На пераконцы сунемся кудысь.

Дзве клячы дохлыя абапал дышла.

Абедзве тыя ж, што й былі калісь.

(Адна — хлусня, другая —

лютая нянавісць да беларускай мовы.)

* * *

У Беларусі змагацца за праўду —

Гэта не загрудкі з п'яным цягацца,

Гэта — штодзённа, нястомна і ўпарта

За беларускую мову змагацца.

Многія, многія ў свеце народы

Доўга цярпелі засілле чужынца,

Але трымаліся роднае мовы

І не давалі чужаччыне ўжыцца.

Нашы браты на Балканах славенцы

Тысячу з гакам гадоў баранілі

Дух свой і мову ад хіжага немца.

І ўбаранілі! Свой твар не счарнілі!

З'ездзіце сёння — і гляньце, пабачце,

Як яны чуюцца ў роднай краіне.

Дзесяць вякоў, як у марах пра шчасце

Матчына слова ў душу ўкаранілі.

* * *

"Гаварыце праўду, беларусы!

І бярыце ў гэтым прыклад з нас!"

Ды ўзялі б! Але ж у вас, даруйце,

Болю нашага ў вачох не знаць.

Вы скажыце праўду ўсю аб мове:

Хто яе знішчае і чаму?

Бо без гэтай праўды мы, панове,

Каземат змяняем на турму.

* * *

Даўно адменены дуэлі,

Што колісь звыклымі былі.

Якія жонкі паўдавелі!

Якіх мужоў не ўбераглі!

Паклёп законам не адменіш,

І подласць стрэлам не заб'еш.

Тым больш што ты й страляць не ўмееш.

Ты ўмееш толькі… скласці верш.

2010, ліпень